Sprawdzenie pracy dyplomowej na AI przed oddaniem

Sprawdzaj pracę część po części

Jedno sprawdzenie w Textumi przyjmuje do 12 000 znaków. To zwykle podrozdział albo kilka stron, a nie cały rozdział, więc podziel pracę zgodnie z jej własną strukturą i sprawdzaj po jednej części.

Każde sprawdzenie powinno obejmować spójny fragment Twojego własnego tekstu. Podrozdział, przez który przebiega jeden wywód, da znacznie bardziej użyteczny wynik niż strona ucięta w pół zdania.

Pomiń wszystko, co nie jest Twoim własnym tekstem:

• spis literatury, bibliografię i przypisy, które jedynie podają źródła;
• cytaty, a zwłaszcza dłuższe fragmenty przytaczane z prac innych autorów;
• tabele, wzory, listingi kodu i podpisy pod rysunkami;
• stronę tytułową, spis treści, podziękowania i aneksy z surowymi danymi.

Cytaty niosą cudzy styl, a bibliografia z założenia jest szablonowa. Jedno i drugie zniekształca wynik, a nic nie mówi o Twoim pisaniu.

Zacznij od części, co do których masz najwięcej wątpliwości. Wstęp i przegląd literatury to zwykle najbardziej schematyczne fragmenty każdej pracy, więc tam oznaczenie jest najbardziej prawdopodobne.

Zaimportuj plik zamiast kopiować tekst

W obszarze roboczym możesz zaimportować plik zamiast wklejać tekst: DOCX, PDF, ODT, RTF, TXT lub MD o rozmiarze do 10 MB. Textumi wyciąga z pliku tekst, a sam plik nie jest przechowywany.

PDF musi mieć warstwę tekstową, bo zeskanowana praca bez niej nie zawiera tekstu, który dałoby się wyciągnąć. Jeśli jakąś stronę masz tylko na papierze, obszar roboczy może za to rozpoznać tekst ze zdjęcia PNG lub JPEG.

Zaimportowana praca jest zwykle dłuższa, niż pozwala jedno sprawdzenie. Zostaw część, którą chcesz sprawdzić, usuń resztę i powtórz to samo z kolejną częścią.

Jeśli piszesz w Wordzie albo w Google Docs, możesz też zapisać każdy rozdział jako osobny plik DOCX. Każdy wynik będzie wtedy jasno przypisany do jednego rozdziału, co ułatwi powrót do tekstu i poprawki.

Co zrobić z oznaczonymi fragmentami

Najpierw przeczytaj etykietę, potem zaznaczone fragmenty. Textumi opisuje wynik jedną z pięciu etykiet, od „Napisane przez człowieka” do „Wygenerowane przez AI”, i zaznacza do trzech akapitów liczących co najmniej 50 słów, które najbardziej zaważyły na wyniku.

Oznaczenie Twojego własnego tekstu to nie wyrok. Tekst akademicki jest formalny i konwencjonalny, a właśnie taki detektory najczęściej oceniają błędnie, zwłaszcza gdy powstał w języku obcym.

1. Przeczytaj zaznaczony akapit na głos i zastanów się, czy mówi coś konkretnego, czy tylko powtarza oczywistości.
2. Zastąp ogólniki własnym materiałem: dokładnym wynikiem, źródłem, na którym się opierasz, uzasadnieniem wyboru metody.
3. Wytnij utarte przejścia i wypełniacze, po które nie sięgasz, kiedy tłumaczysz tę samą myśl promotorowi.
4. Zachowaj wcześniejszą wersję akapitu, żeby Twoje wersje robocze nadal pokazywały, jak rozwijał się tekst.

Nie przepisuj jasnego, poprawnego akapitu tylko po to, żeby zmienić etykietę. Inny detektor może odczytać ten sam tekst inaczej, a pogoń za wynikiem potrafi pogorszyć pracę.

Jeśli przy części pracy pomagały Ci narzędzia AI, sprawdź, na co pozwala Twoja uczelnia, i zgłoś tę pomoc w wymagany przez nią sposób. Przeredagowanie tekstu dowolnym narzędziem, także Humanizerem, nie zmienia tego, skąd tekst pochodzi.

Zachowaj ślady pracy nad tekstem

Jeśli ktoś kiedyś zakwestionuje Twoją pracę, ślady jej powstawania będą ważyć znacznie więcej niż jakikolwiek wynik detektora, wysoki czy niski. Zacznij je zbierać od pierwszej wersji.

• Pisz w edytorze, który zapisuje historię wersji, na przykład w Wordzie z autozapisem albo w Google Docs, i pracuj cały czas w tym samym dokumencie.
• Zachowaj konspekty, notatki, dane, wersje robocze i uwagi, które przekazał Ci promotor.
• Prowadź listę źródeł z datami lektury i trzymaj przy niej pliki oraz notatki, które z tych źródeł zrobiłeś.
• Jeśli narzędzia AI pomagały Ci w dozwolony sposób, zapisz polecenia i odpowiedzi oraz zanotuj, do czego je wykorzystałeś.

Historia, w której widać, jak praca rośnie przez miesiące, z cięciami, poprawkami i uwagami promotora, jest trudna do podważenia.

Najpierw zasady Twojej uczelni

Uczelnie różnią się tym, na co pozwalają, czy same sprawdzają prace pod kątem AI i co każą deklarować. Wiele z nich wymaga podpisanego oświadczenia o samodzielnym napisaniu pracy, a niektóre proszą o wymienienie każdego użytego narzędzia AI.

Zanim zaczniesz pisać, przeczytaj regulamin studiów, zasady dyplomowania na swoim wydziale i wytyczne dotyczące AI, a o wszystko, co niejasne, zapytaj promotora, najlepiej na piśmie.

Uczelnia może sprawdzać prace innym narzędziem, z własnym progiem. Wynik w Textumi nie przewiduje, co pokaże inny system, a żaden z tych wyników nie dowodzi, kto napisał tekst.

Textumi nie jest programem antyplagiatowym. Szacuje, czy sformułowania przypominają pisanie AI, ale nie porównuje Twojej pracy z opublikowanymi źródłami ani z innymi pracami dyplomowymi.

Detektor AI dla studentówOdpowiedzialne korzystanie z Textumi

Prywatność Twojej pracy i „Historia”

Przesłane teksty i wyniki są przechowywane w postaci zaszyfrowanej. Wykrywanie działa na własnych modelach i mocy obliczeniowej Textumi, więc sprawdzany tekst nie trafia do zewnętrznego dostawcy AI.

W planach Indywidualnym i Profesjonalnym każde sprawdzenie zostaje w Twojej prywatnej „Historii” przez 30 dni i możesz je usunąć wcześniej. W pozostałych planach wynik możesz otworzyć przez mniej więcej godzinę po zakończeniu, więc skopiuj wszystko, co chcesz zachować: potem nie jest już dla Ciebie dostępny i zostaje usunięty w ciągu 7 dni. Do tego czasu jest przechowywany w postaci zaszyfrowanej i dostęp do niego mają tylko administratorzy Textumi, na potrzeby wsparcia i zapobiegania nadużyciom.

Textumi nie porównuje Twojej pracy z pracami innych osób, nie udostępnia Twoich sprawdzeń uczelniom i nie dodaje automatycznie Twoich tekstów do wspólnych zbiorów treningowych.

Polityka prywatnościPrywatność i bezpieczeństwo